Soms gebeurt een klein wonder

Geduld, bekommernis, inspelen op de interesse van de jongere om hem aldus te stimuleren.  

Soms gebeurt een wonder

Een 16-jarige jongen met Ethiopische roots, op 3-jarige leeftijd geadopteerd door zijn op heden gescheiden Belgische ouders, voor de leerkrachten een onverbeterlijke puber: heel opstandig, niet geïnteresseerd in de lessen, van school gestuurd. Ook met zijn vader waarbij hij woonde maakte hij dikwijls ruzie. Na meerdere begeleiders en begeleidsters was het resultaat nihil.

Toen ik hem voor het eerst ontmoette, was hij al 3 jaar niet meer naar school geweest, Hij was – volgens zijn vader – volledig het noorden kwijt: verkeerde vrienden, drugs, politie.

Vertrouwensrelatie

Mijn opdracht bestond erin om een vertrouwensrelatie trachten op te bouwen met de jongen. Uit te zoeken waar vooral zijn belangstelling naar uit ging en met hem dan gesprekken te voeren, om hem zover te krijgen dat hij opnieuw klaar was om terug naar school te gaan.

Ik zag de jongen 2 uurtjes per week. Langzaam maar zeker begon ik zijn vertrouwen te winnen. Hij was een echte hondenvriend en kon er veel over vertellen. We zochten van alles over honden online op en hij las alles hardop voor. Na een kleine 2 maanden was ik zijn vertrouwenspersoon geworden. RAP was zijn muziek. Vooral in de teksten vond hij heel wat van zijn problemen terug. Elke laatste 20 minuten dat ik bij hem was, vroeg ik hem wat RAP te laten horen en er wat over te vertellen. Daar keek hij naar uit. ‘k Vond het belangrijk dat hij kon vertellen over deze dingen. Zo kon hij ondervinden, dat ook hij andere mensen wat kon bijbrengen.

Tijdens de vakantiemaanden ben ik met hem blijven praten. Hij begon in te zien dat hij verder moest. Zijn verantwoordelijkheidszin was aan het groeien. 17 jaar was hij nu. Hij vertelde dat hij binnen een aantal jaren toch wel een mooi huisje, lief vrouwtje en kindje wou. Maar dat het door zijn gedrag allemaal niet zou kunnen. Begin augustus was hij vastbesloten. Hij zou terug naar school gaan vanaf september. Samen met zijn vader liet hij zich inschrijven in een voor hem gepaste school. Met fiets, bus en trein zou hij naar school gaan en een enkele reis zou telkens ongeveer 1 uur duren.

Resultaat

Eind augustus zat mijn taak er op. De eerste weken hoorde ik niets. Eind september kreeg ik zijn vader aan de lijn. Zijn zoon had de start niet gemist. Trouw ging hij nu elke dag naar school. Ondertussen ben ik al een paar keer bij hem op bezoek geweest. Hij volgt trouw de lessen en zijn resultaten zijn goed. Als ik hem zie en hij zit met vragen, vraagt hij mijn gedacht erover terwijl zijn vader erbij is. Ook de verhouding vader – zoon is een heel stuk beter geworden. Volgende maand ga ik opnieuw bij hem op bezoek. Hopelijk zal hij binnen een aantal jaren een diploma op zak kunnen steken… en aan zijn dromen kunnen beginnen.