Denkend aan Jozef

In maart 2013 werd Jozef vrijwilliger bij Auxilia. Toen nam hij zijn leven terug in handen na het lange rouwen om de dood van zijn vrouw.

Hij wou iets doen, iets betekenen. Kinderen helpen was zijn lang leven. Hij deed dat met hart en ziel, heel toegewijd en met veel plezier.  Hij hielp hen met rekenen, taal of Frans en bouwde een goede band met zijn leerlingen.  Hij zocht naar de beste manier om iets uit te leggen, hield contact met de leerkracht, kwam stipt naar de vormingen- zelfs al betekende dat ooit twee verdiepingen hoog klimmen.  Altijd had hij in zijn boekentas wel een snoepje, een kleurplaat of iets extra’s bij voor zijn leerling.

Hij had veel respect voor de gezinnen, wat ook  hun herkomst of cultuur was. Hij was zelf indertijd als Vlaamse jongen van de boerenbuiten in een Franstalige opleiding in het Brusselse terechtgekomen. Hij wist  wat  het betekende om de taal amper te verstaan en je toch te moeten handhaven.  Of zoals Raymond van het Groenewoud vandaag in de krant zegt: “Als je ergens nieuw en alleen bent geweest, besef je beter hoe het moet zijn als je bijvoorbeeld je land moet ontvluchten”. Als lesgever op Saffraanberg –iets wat hij 30 jaren had gedaan-  had hij ook de moeilijkheden van sommige rekruten gezien. Hij begreep daardoor de problemen van anderstalige kinderen op school.  Hij oordeelde niet.

Jozef beperkte zich niet  tot huiswerkbegeleiding. Hier hielp hij een kast in elkaar zetten,  ergens anders bezorgde hij stoelen,  of  zocht hij een tweedehands kinderfiets. De ouders en de kinderen waardeerden hem. De kindertekeningen in zijn living, de cadeautjes uit Marokko of Savannah die hem om de hals vloog toen ze hem toevallig zag in de stad… allemaal kleine dingen die hem ook veel plezier deden.

Op mijn vraag waarom hij dat allemaal deed, antwoordde hij: “Ah, dat is heel simpel. Betere punten op school, betekent een beter diploma. Een beter diploma geeft meer kansen op werk. En als mensen werken hebben, is er brood op de plank en wat beleg. Dan is iedereen tevreden.” Zo simpel is dat! Zo was Jozef: geen grote praatjes, maar iets doen.

Jozef, om je inzet, je medemenselijkheid, om wat je betekend hebt voor zovelen, zeggen we “chapeau” en “bedankt” !

(Josée Machiels op de uitvaart van Jozef. Hij overleed op 6/4/2018, en was 4 jaar vrijwilliger bij Auxilia)